Sterke tijden
De Paastijd is liturgisch gesproken een 'sterke tijd'. De Kerk kent vier sterke tijden: de Advent, de Kersttijd, de Veertigdagentijd en de Paastijd. Deze tijden heten sterk, omdat ze worden gedomineerd door één gedachte: de komst van de Messias in de Advent; de Menswording van God in de Kersttijd; de noodzaak tot bekering in de Veertigdagentijd; en de Verrijzenis van Christus in de Paastijd. 

Zeven weken
De Paastijd duurt vijftig dagen. Deze periode is overgenomen van de joodse feestkalender. Het Israëlitische oogstfeest Sjavoeot (Hebreeuws voor ‘Wekenfeest’) moest volgens de Tora zeven weken (7 maal 7 dagen) na Pesach gevierd worden. In de christelijke kalender wordt zeven weken na Pasen het hoogfeest van Pinksteren gevierd. De naam Pinksteren is afgeleid van het Griekse pèntèkostè, dat ‘vijftigste’ betekent. Pinksteren betekent dus eigenlijk Vijftigste Paasdag.


Gedurende de Paastijd wordt de paaskaars goed zichtbaar op het priesterkoor gezet (foto: Christian van der Heijden).

Lezingen
Gedurende de Paastijd wordt in de eucharistie gelezen uit de Handelingen der Apostelen en het Johannes-evangelie. Het eerste bijbelboek vertelt over het ontstaan van de jonge Kerk, de gemeenschap van mensen die in de Verrijzenis van Christus geloofden; in het tweede boek spreekt Christus over Zichzelf als bron van het nieuwe leven.

Liturgische kleur
De liturgische kleur van de Paastijd is over het algemeen wit. Dat betekent dat de voorgangers in de vieringen gekleed gaan in witte of gouden gewaden. De kleur van Pinksteren is echter rood, dit als symbool voor het vuur en de begeestering van de Heilige Geest, die zeven weken na de Verrijzenis op de Apostelen neerdaalde.