Overstromingen
Het was zaterdagochtend. Het zonnetje probeerde te schijnen daar in Veghel. Samen met mijn medecursisten stond ik buiten te roken. We waren geconcentreerd op onze ontwikkelingsgang. Even ver weg van de wereld. Mobiele telefoon. Mijn moeder. Of ik wel wist dat het kabinet was gevallen. 'Waar is ie gevallen?' riep iemand uit balorigheid. We lachten zorgeloos over het belangwekkende doen en laten van de grote wereld. Een paar dagen later hoorde ik, warm liggend in mijn bedje, hoe mensen in verre werelddelen op hun huis zaten vanwege overstromingen.

Machteloos
Ik voelde me bezwaard. Soms wil ik ermee kappen. Met al die informatie die me van alle kanten bestookt. Die mijn bewustzijn overschaduwt en mijn gemoed teneerdrukt. Eigenlijk wil ik er niets van weten. Het confronteert me alleen maar met mijn machteloosheid. Elk nieuwsitem laat me steevast weten dat ik er niets aan kan veranderen.

Buitenstaander
Maar dan hoor ik mijn grootmoeder van weleer 'Meid, je moet wel met de tijd meegaan, hoor. Dat doe ik ten slotte ook'. Elke dag stond bij mijn grootouders het NRC op het menu, borreltje ernaast. En natuurlijk achtergrondprogramma’s als Achter het nieuws en Brandpunt. Die had je toen nog. Dan heb ik het nog niet eens over de mensen die je toevoegen 'Gut, weet je dat niet?' Alsof mijn blijde onnozelheid een doodzonde is. Ook de rapportages van het WRR knagen aan mijn geweten: ik dreig een onverschillige buitenstaander te worden in eigen land als ik de kraan van informatietoevoer ferm dichtdraai. Mijn interesse reikt niet verder dan de begrenzing van mijn achtertuin waar overigens hoognodig de bladeren van vorig jaar weg geharkt moeten worden. Het kan nooit kwaad om de aarde te aanschouwen.

Hostie
Het gaat zo snel allemaal, klaag ik in alle vroegte van de dag de koppen van de krant snellend. De wereld draait door, ze draait dol. Ik houd het niet meer bij en loop steevast achter de feiten aan: de hostie is nog niet in mijn handen gedrukt of er wordt elders aangifte gedaan vanwege in gebreke stelling.

Twitter maar raak
Ik droom van een tijd waarin het nieuws van mond tot mond gaat. Paard en wagen. Langzame pennen in eenzaamheid krassend op papier. Postbodes geduldig wachtend op antwoord. De reis zal lang zijn, de tijd langzaam als een brede stroom waardoor ik de luttele nieuwe gegevens die als schatten aan mijn voeten worden neergelegd, kan herkauwen en verwerken. Wat zou er gebeuren als ik het allemaal niet zou weten? Ja, inderdaad, ik zou hopeloos achter lopen. Waarachter eigenlijk? Om dat te weten, moet ik alles bijhouden. Ik ben verworden tot een muis die niet meer weet dat het draaimolentje waarbinnen ie holt, stopgezet kan worden door er simpelweg uit te stappen. Dan maar niet van deze wereld. Juist niet! Twitter en titter maar raak. Zonder mij.