Sinds vorig jaar ken ik een nieuwe traditie: het eerste weekend van februari is voor de Bilderberg Conferentie. Georganiseerd door het platform Levensbeschouwing en Ondernemen van VNO NCW, heeft deze bijeenkomst veel te bieden: gezelligheid, netwerken en bovenal veel inspirerende gesprekken.

Uit de crisis
Dit jaar was het thema ‘Duurzaam Herstel’. Een thema dat natuurlijk alles te maken heeft met de financieel-economische crisis die ook ons land getroffen heeft. Hoe komen we daar nu goed uit? En ook nog zo’n manier dat we er echt iets van geleerd hebben? Durven inzetten op duurzame economische groei: welvaart die ook voor onze kinderen en kleinkinderen toegankelijk blijft, zonder dat we de aarde steeds verder uitputten. Dat vergt dat we onze blik meer durven richten op de langere termijn, en niet alleen maar op korte halen, snel thuis.

Dienaar
Een van de sprekers dit jaar was de Amsterdamse predikante Abeltje Hoogenkamp. Haar inspirerende verhaal kan ik alleen maar te kort doen - elke samenvatting doet geen recht aan de diepgang - maar wat veel indruk maakte was haar pleidooi voor dienend leiderschap. Het woord ‘minister’ betekent ‘dienaar, zo legde ze uit. Ministers zijn dus dienaar van de Kroon, maar, vindt Hoogenkamp, eigenlijk zijn we allemaal minister. Minister van de publieke zaak, of minister van de schepping, of van ons werk, minister van onze echtgenoten, partners, kinderen, familie en vrienden. Prachtig om te horen, in een tijd dat het willen dienen soms zo ver weg lijkt. Waarin succes in je loopbaan en materieel gewin zo vanzelfsprekend de eerste plaats lijken op te eisen.

Statements en verwijten
Terwijl ik deze column schrijf, hoor ik op de achtergrond een debat op de radio tussen fractievoorzitters in de Tweede Kamer. De gemeenteraadsverkiezingen komen er aan. Veel opgewonden statements en verwijten over en weer; is dat nu de politiek die ons land nodig heeft? Komen we ooit uit deze crisis als de onderlinge verdeeldheid alleen maar aangewakkerd en uitvergroot wordt, juist door de mensen die de handen ineen zouden moeten slaan om de samenleving er weer bovenop te helpen?

Vertrouwen
Een tweede woord waar op de Bilderberg Conferentie veel over gesproken werd, is vertrouwen. Ons vertrouwen in elkaar heeft een forse knauw gekregen door de bankencrisis. Als je niet kunt vertrouwen op de man die je geld beheert, op wie dan nog wel? Tegelijkertijd is dat afkalvende vertrouwen al veel langer aan de gang.

Realiteit
Er is natuurlijk niks mis met gezond kritisch zijn. ‘Geloof’ is iets anders dan ‘goedgelovig’. Tegelijkertijd is het enorm belangrijk om dag in, dag uit, te werken aan herstel van vertrouwen. Onze samenleving is zo ingewikkeld geworden, dat niemand zonder medemensen kan. Zonder anderen geen eten, geen warmte, geen kleren, geen huis. Helaas zijn er veel politici en media die het wantrouwen juist voeden. Die bijvoorbeeld net doen of de Nederlandse zorg, of het onderwijs, een rokende puinhoop zijn. Terwijl de realiteit is dat we bij de wereldtop horen op beide gebieden. Of die doen alsof alle moslims levensgevaarlijk zijn. Terwijl de realiteit is, dat de meeste nieuwe Nederlanders gewoon mee doen als ieder ander. Of die doen alsof alle bankiers en politici cynische, corrupte zakkenvullers zijn. Terwijl de realiteit is, dat de meeste mensen proberen met hard werken het beste te doen. Daarin falen zij soms verschrikkelijk, maar doen we dat niet allemaal bij tijd en wijle? Daar zijn we toch mensen voor?

Dienende leider
Wat zou het mooi zijn, als het besef weer eens kon doordringen dat fouten maken bij het leven hoort. Dat we er bij elkaar weer op durfden te vertrouwen dat we bereid zijn om van onze fouten te leren. De wens om mislukkingen en narigheid te voorkomen, dreigt ons te verstikken in een dichtgeregelde, wantrouwende maatschappij. Het wachten is op de eerste dienende leider, die weer kwetsbaar durft te zijn.

Marleen Barth